Belgische Binnenvaart Schepen Databank

versie 1t - © v.z.w. Archief- en Documentatiecentrum Erfgoed Binnenvaart

Aantal schepen: 43410
Beeldbank: 26674
Schippers: 7027 (bidprentjes: 1333)

Start - Geschiedenis van de Belgische Binnenvaart - Belgische binnenvaart in Congo

Belgische binnenvaart in Congo

OTRACO - Office d'exploitation des transports coloniaux

De overheidsinstelling Otraco werd in 1935 opgericht. In 1960, bij de onafhankelijkheid van Congo werd de naam herdoopt in Office des transports au Congo. In 1971 werd de OTRACO ontbonden en vervangen door de Office National des Transports(ONATRA). In 1977 verloor de ONATRA haar monopolie in Congo.

Schepen

De Congostroom voor Leopoldville op 400 kilometer boven de monding is al zo'n 4 kilometer breed en nog hogerop tot zelfs 30 kilometer. Deze stroom is bezaaid met ontelbare eilanden en mondt uit in zee, over watervallen en onbevaarbare delen met ondiepten. Dit hield onvermijdelijk in dat alle schepen, ook de bakken en de pontons eerst in België werden gebouwd en geassembleerd. Daarna uiteen genomen, verpakt en verzonden per zeeboot tot Matadi waar ze overgeladen werden op spoorwegwagons voor een tocht langs de rivier van 400 kilometer stroomopwaafts naar Leopoldville. Waar de rivier bevaarbaar werd, werden de schepen definitief in elkaar gestoken en te water gelaten. Bij de belangrijkste scheepswerven in België moeten zeker de Chantier Naval de Rupelmonde, de scheepswerf Sint-Pieters te Hemiksem en de Boelwerf te Temse genoemd worden. In 1879 leverde Cockerill het eerste schip in onderdelen.

Tot de jaren '52 voer men met bijna uitsluitend houtgestookte sleepboten met hekwielen. Daarna gaandeweg en zelfs in snel tempo zijn de dieselgedreven grotere sleepboten met schroefaandrijving gekomen. De grootste hekwielers waren zo'n 60 meter lang en de ketel ontwikkelde al snel zo'n 850 pk. De dieselgedreven sleep-duwboten waarvan al de namen begonnen met de letter "K" zoals de'Kutu'waren 66 meter lang en een tiental meter breed en hadden een vermogen van 1000 pk verdeeld over 3 schroeven. De ITB's (Snelle duwboten met een mix van passagiers en cargo) brachten 1500 pk over op 2 schroeven. De relatief grote omvang van deze boten had alles te maken met de diepgang. Immers in het droge seizoen zakte het waterpeil tot soms gevoelig onder de 2 meter. Deze sleepen duwboten trokken of duwden, uiteraard, sleepschepen en bakken. Die waren er in alle afmetingen en tonnages afhankelijk van het vaargebied waar zij werden ingezet.

De vloot van Otraco mocht gerust een grote en zeer moderne vloot genoemd worden. Alle boten hadden een marconist aan boord en werden vanaf pakweg 1953 stelselmatig uitgerust met radar- Verder paste men daar duwtechnieken toe die hier bij ons en zelfs gans West-Europa nog onbekend waren.

schippers

De beslissing om naar Congo te vetrekken had meestal een financiële reden. Immers, vele schippersgezinnen voeren in België in loondienst voor een reder maar droomden van een eigen schip. Alleen ontbrak veelal het geld. Daarom werd beslist de sprong te wagen. Uiteindelijk waren er maar weinig avonturiers tussen hen, De rederij Otraco gaf zelf de voorkeur aan gehuwde koppels met kinderen omwille van de zekerheid en de rust. De meeste schippersgezinnen zijn vertrokken na de Tweede Wereldoorlog met de hoop op een beter bestaan.

Lading

Ten behoeve van de bevolking en de ondernemingen in het binnenland bracht men stroomopwaafts de nodige nutsvoorzieningen zoals brandstof, levensmiddelen, auto's, vrachtwagens, tractoren, meubilair, etc...
Van het binnenland stroomafwaarts tot Leopoldville nam men alles mee wat het land vooftbracht zoals koper, diverse sooten eetbare oliën, tropisch hardhout, katoen, rubber en meer. In Leopoldville ging weerom alles op het spoor naar Matadi voor verscheping op zeeboten.

In de beeldbank hebben we een aparte categorie rond de schepen die voeren in Congo.